เมื่อเวลาผ่านไป สถานที่ที่เราเคยยืนอยู่ ทั้งในโลกจริงและในใจ ค่อย ๆ 
เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับธรรมชาติ

แต่แม้ทุกอย่างจะเคลื่อนไหวไม่หยุด
ความทรงจำกลับยังคงฝากร่องรอยบางอย่างไว้
ในอากาศ ในพื้นดิน และในเศษเสี้ยวของสิ่งที่เคยเป็น

นิทรรศการนี้สำรวจ “การดำรงอยู่ของความทรงจำในธรรมชาติ” 
ผ่านการมองสถานที่ในฐานะสิ่งมีชีวิต ที่หายใจ เติบโต และจดจำ

พื้นที่ว่างในงานไม่ใช่ความว่างเปล่า
แต่คือช่องว่างที่ความทรงจำยังคงสถิตอยู่
ที่ซึ่งผู้ชมอาจ “ได้ยิน”
เสียงของสิ่งที่เคยเกิดขึ้น
แม้มันจะไม่อยู่แล้วก็ตาม